Net terug uit Tibet

•2 november 2013 • Geef een reactie

Hallo,

We zijn natuurlijk al weer een hele tijd terug van onze wereldreis. Sterker nog, inmiddels hebben we weer andere delen van de wereld mogen ontdekken op de fiets.
Onze laatste reis ging naar Tibet. Lees hierover alles op onze website: www.jropdefiets.nl.

Groeten van Jolanda en Roel

Advertenties

Zuid Amerika op de website

•7 december 2010 • Geef een reactie

Hallo,

Onze Zuid Amerikaanse avonturen staan nu online.

Ga dus snel naar onze website voor het complete verhaal, de foto’s en de route.

Het adres is natuurlijk nog steeds: www.jropdefiets.nl

Adelaide

•8 april 2010 • Geef een reactie

Eindpunt van onze fietstocht door Australie, eindpunt van ons half jaar met 9400 km op de teller!

De laatste week hebben we de Fleurieuroute, ten zuiden van Adelaide gevolgd. Een heel populair gebied, vooral tijdens het lange paasweekend waar we in terecht kwamen… Op goede vrijdag was het de 1e keer dat een camping vol was, maar een paar zielige oogjes en de fietsen hielpen om toch nog een plekje te krijgen op een johnie (met ketting) en Anita camping en met country muziek. En toch het was om 10 ’s avonds weer helemaal stil. (iemand heeft ons verteld dat dit in austalie een wet is, om 10 uur ’s avonds moet het stil zijn). Volgende dag fietsten we, grotendeels over een waar fietspad, naar de kust. We kwamen terecht in een soort Scheveningen. De 1e camping was vol, de 2e had wel plaats maar vond zichtzelf te duur voor ons, en belde de volgende camping of deze nog plaats had. Dit was het geval want die stampte gewoon door. Hier kwamen we er achter dat mensen zelfs voor naar de toiletgebouwen de auto nemen, werkelijk de austaliers zijn niet uit de auto te stampen. De volgende dag hadden we een prachtige en rustige route. De parkieten vlogen om onze oren. Weten we eindelijk waarom we verplicht zijn helmpies te dragen!! En ook nu, na 75 km, kwamen we weer bij volle campings. Gelukkig bij de laatste hielpen Roel zijn trouwe honde oogjes en de fiets weer om een plekje te krijgen. Leve de fietsen!!! Daarna fietsen we richting een wijngebied van australie, Mclaren Vale. Daar bleven we een dag om een fietswijntoer te doen. De laatste tocht was naar Adelaide, een parkstad. Hier hadden we een hotel geregeld (mag wel na zoveel maanden op een matje), midden in het centrum.

De fietsen staan ondertussen ingepakt en klaar voor vervoer. Vrijdag stappen we in het vliegtuig voor 24 uur (oef), we worden nog wel 2 keer uitgelaten. We vliegen op Frankfurt en zullen vandaar naar huis fietsen. Dus het spandoek op Schiphol hoeft niet, de rode loper kan uit, de fanfare kan opgetrommeld worden, Hart van Nederland kan klaarstaan en de stampotten gestampt worden (wat er niet allemaal verzonnen is om ons terug te lokken). Afhankelijk van het weer, de wind en de stand van onze pet  zullen we dinsdag of woensdag thuiskomen.

Dus allemaal…. tot gauw!

Roel en Jolanda

Die van ons misschien?

Klaar voor transport

Menengie, South Australia

•1 april 2010 • Geef een reactie

De tijd vliegt voorbij, het is al even geleden dat we wat hebben laten horen,
maar hier zijn we weer voor een update.
Na terugkomst vanaf Tasmanie fietsten we naar en over de veel geprezen ‘Great Ocean Road’. Op sommige stukken rij je vlak langs de ruige kust, prachtig. Het is wel toeristisch en dus druk en de weg is smal. Wij hebben hier niet zo heel veel last van want iedereen gaat met een bocht om ons heen. Maar als van beide kanten een auto met caravan komt past dat maar net. De ’12 Apostelen’, een paar rotsen in zee, zijn prachtig. Het is alleen jammer dat
het stormt en regent, maar dat geeft ook weer een bijzondere sfeer mee. Gelukkig klaart het weer snel daarna weer op, zodat we verder kunnen genieten van deze route. Als de weg het land een beetje indraait, zien we Koala’s! Prachtige knuffels en ze zitten heel rustig, want ze slapen 19 uur op een dag, wat een leven.
Na de Great ocean road fietsen we naar National Park Grampians. Op weg hiernaartoe krijgen we te maken met de Australische wind (tegen natuurlijk). Niets vergeleken bij de patagonische winden, maar we trappen ons toch wel rot. In de Grampians maken we een mooie wandeling door kloven en naar uitzichtspunten.
Hierna fietsen we naar Nationaal Park Little Dessert. Dit is geen dessert
maar harstikke groen. Er omheen is het trouwens wel dessert, dor en droog.
We kamperen midden in dit gebied en het is er heerlijk rustig. Dit keer geen
kangarooshow maar Emu-show, ook leuk!
Daarna fietsen we naar Naracoorte waar we grotten bezoeken. Onderweg hiernaartoe stoppen we in een klein plaatje om koffie te drinken. Zoals altijd wordt je al snel aan gesproken en dit keer door een schapenboerin, ze verteld van alles over de omgeving. als snel komt er een andere local bij die spontaan gedichten begint voor te dragen. Niet dat we het helemaal kunnen volgen, maar we lachen op het juiste moment en hij gaat maar door en door.
Daarna fietsen we weer richting de kust naar NP Coorong, waar veel vogels
moeten zitten maar die hebben alvast paasvakantie denken we, behalve dan de pelikanen.
Komende week zullen we verder richting Adelaide gaan fietsen, en dan…..

tot zover weer, groeten jolanda en roel

Great Ocean Road light house

Nog maar eens een papagaai

Koala

Great Ocean Road, 12 apostelen

Mount Abrupt, Grampians National Park

Uitzicht vanaf the pinnacle, Grampians National Park

Little dessert National Park

Grotten bij Naracoorte

 

Tasmanie, Devonport

•15 maart 2010 • Geef een reactie

Na ons laatste bericht kregen we wat commentaar dat het verhaal erg kort was. Tja er valt gewoon niet veel te vertellen, behalve dat het erg mooi is, maar daarmee vallen we zo in herhaling. Maar het is en blijft gewoon erg mooi! Verder is het grootste nieuws dat we na 75oo km onze 1e lekke band hadden! Toch gaan we proberen iets meer verhaal bij de foto’s te zetten.

Na het laatste bericht zijn we naar de oostkust gefietst, hier was het erg druk omdat de Tassies een lang weekend hadden en blijkbaar ook allemaal naar de oostkust gingen met hun megacampers, megacaravens en boten. Maar ja 80% van de australiers is zelf ook mega (dik dik) dus in zo’n klein ding passen ze niet. Maar goed de weg was smal en druk, maar gelukkig rijden ze meestal met een grote boog om ons heen. Gelukkig hadden we de boot naar Maria Island geboekt en daar mag geen gemoteriseerd verkeer komen. Dit is dus een paradijs voor fietsers en wandelaars. En op de wegen geen lijken van beesten, want die zie je in Tasmanie ook erg veel. Eerst ruik je ze en dan ja hoor weer een beest minder. Maar op Maria island kunnen ze dus rustig over de weg rennen.Op het eiland van 25 bij 15 km overnachten misschien 30 personen en overdag komen daar 50 dagjesmensen bij, lekker rustig dus. Na aankomst (na een geweldige boottocht voor jolanda, storm op komst) fietsten we nog een stuk het eiland op. Bij een camparea met een franse boerderij, die nu schuilhut is, hadden we een kampeerveld voor onszelf. De hele avond genoten we op de veranda van de franse boerderij van de kangarooshow. De volgende dag zagen we voor het eerst (levende) wombats, echte teddyknuffels. Ze zijn zo groot als een varken en een zachte vacht, zie de foto hieronder. Verder zwemmen we in zee en fietsen we nog wat rond en bezoeken de painted cliffs. Na 2 dagen gaan we terug naar het vaste land en fietsen we verder langs de oostkunst naar het noorden. We genieten van de hagelwitte stranden en de glasherdere zee. Na een paar dagen kust fietsen we weer het binnenland in, meteen weer met flinke heuvels; alles is weer groener dan groen en er is veel land, tuin en veeteelt. In de dorpjes staan veel schotsaandoende huizen, erg mooi. In een klein plaatsje, krijgen we als we op zoek zijn naar een geschikte kampeerplek weer eens koffie aangeboden; het blijft toch geweldig. De kampeerplek was trouwens ook super. Over landelijke weggetjes vervolgen we onze tocht naar Devenport waar we vanavond de boot naar het vaste land weer zullen nemen, naar Melbourne. Vandaar zullen we komende week ‘ the great ocean road’ gaan volgen. Het schiet al behoorlijk op met onze reis, nog maar 4 weken, en we willen nog zo veel zien!

Tot zover, iedereen weer de groeten en tot hoors. Roel en Jolanda

Maria Island, painted cliffs

Maria island, nog meer painted cliffs

Wombat, teddyknuffelbeer

Blowhole, Eastcoast

Binalong bay

waterfall, Lillydale

Tasmanie, New Norfolk

•3 maart 2010 • Geef een reactie

Beste allemaal,

Inmiddels zitten we al weer halverwege ons Tasmanie avontuur, in New Norfork, iets boven Hobart. Wat kunnen we zeggen van Tasmanie, het was een droom van ons om hier naar toe te gaan en het valt helemaal niets tegen, nog beter
het is super geweldig! Alles is hier groener dan groen, veel afwisseling van groen, veel bergen, heuvellandschap, van alles en nog wat. En dan kom je af en toe ook nog de kuststreek tegen, ook erg mooi. Ook is er erg veel wild te zien; kangaroos, walibies, pademellons, Wombats, Possums, en natuurlijk de Tasmanian Devil. De possums zijn trouwens  dol op onze tent, dat is dan wel weer een beetje vervelend, maar ja we hebben dan ook wel een hele mooie
tent.
Het weer is tot nu toe erg goed, we genieten (bijna) elke dag van de zon. Alleen is het in hoger gelegen gebieden ’s nachts en ’s morgens erg koud, 3 graden! Wij blij met al onze zuid amerika spulletjes want wij hebben het niet koud in de tent (daarbuiten wel, maar dan trappen we ons wel weer warm).

Rest ons weer een indruk te geven met foto’s.

Cradle Mountain National Park

Op de top

Cradle mountain zelf

Yucca's in Cradle Mountain National Park

Stekelvarken

Heel veel zee aan de Oostkust van Tasmania

ondergaande zon aan het strand in Strahan

99-bend road, Queenstown

Lake St. Clair National Park

Brushtail Possum

Hagedis

Russel Falls, Mount Fields National Park

Pademellon (kleine kangeroe) checkt de fietsen

Melbourne

•20 februari 2010 • Geef een reactie

Vanuit Melbourne weer een update, met inmiddels 1500 australische km op de
teller.
Echt spannende verhalen hebben we niet, maar wel hele leuke ontmoetingen,
ut is wel handig dat je nu makkelijker kunt communiceren, ons engels is toch
beter dan het spaans.
Na ons laatste bericht trokken we meer de bergen in, allereerst door het nationaal
park Nomadgi. We hadden bij de rangers info gevraagd naar de staat van de
weg, die was goed maar wel groot gedeelte gravel. Het zou 1x steil klimmen
worden naar 900 meter en daarna heuvelachtig. De klim kwam inderdaad en was
inderdaad steil, wij blij dat we boven waren. afdalen en toen weer steil
omhoog… naar 1000 meter, en toen nog een keer pffff. ondertussen begon
het te regenen en onweren en toen werd de weg toch wel minder. Daarna kwam
er een klim van minstens 17% en die klom naar 1400 meter, ja die rangers
kennen hun park wel hoor. Het begon ook al donker te worden en de camparea
was nog 10 km(een camparea is een plek in het nationaal park waar je mag
kamperen, waar vaak een wc is (gat in grond) en picknicktafels, luxe wildcamperen
dus). Gelukkig kwam er toen een pickup met 2 wegwerkers die ons graag naar
de camparea wilden brengen. daar aangekomen, vonden ze het niet zo’n goed
plan dat wij gingen kamperen want het goot nog steeds, ze wisten een lege
hut. Dat was natuurlijk geweldig; meer dan 4 houten muren en een dak was
het niet, maar voor ons meer dan genoeg. Omdat we nog steeds op 14oo meter
waren was het wel erg fris. De volgende ochtens zagen we eigenlijk pas hoe
mooi het was!

Een andere dag kwamen we in een dorp (bestaande uit een hotel, B&B en een
general store (=winkel (vooral cola en kattenvoer te koop), koffieshop, museum,
informatie) waar we koffie gingen drinken. een oud vrouwtje was de eigenaar
en kwam er gezellig bij zitten. vertelde vanalles. Ze vermaakte zich met
langskomende mensen of ging bij de rivier zitten om naar de wormen te luisteren
(…). Toen we weggingen kregen we tomaten en komkommer mee.

Op weer een andere plek komt op de camping ’s morgens een vrouw naar me toe
met een servetje met daarop een uitnodiging en hun adres om bij hun op de
thee of eten te komen. We hadden werkelijk nog niet gesproken met die mensen,
maar waarschijnlijk vonden ze ons doen en laten gewoon leuk ofzo.

De campings zijn hier trouwens geweldig, vaak super schoon, vaak met een
keuken, bbq, koelkast, zwembad, en heel veel vogels. Je wordt gewoon wakker
in een voliere. Op de semi wildkampeerplekken lopen de kangaroos vrolijk
rond je tent. Super genieten dus!

Even ten noorden van Melbourne zijn we door een gebied getrokken waar precies 1 jaar geleden grote bosbranden hebben gewoed: alles zwart en een dorp waar we gekampeerd hebben is helemaal weggevaagd: meer dan 350 huizen verbrand. wel goed te zien dat de natuur zich snel hersteld: overal werd het weer groen aan de verder zwarte boomstammen.

Zondagavond stappen wij op de boot naar tasmanie (12 uur varen), weer een
nieuwe belevenis, we zijn benieuwd!

Gravel, ook in australie

Schuilhut

Kangaroos bij de tent

Eindeloos omhoog in Kosciuscko National Park

Brug is weg

Papagaai

Lookout tijdens de lunch, Eilon National park

Groen Yarra Ranges national park