Canberra

•4 februari 2010 • Geef een reactie

Beste allemaal,

Hier weer eens een bericht van ons. De internetcafe’s in Australie zijn een stuk minder dik bezaaid. Maar we hebben er weer een gevonden, in een bieb.  We krijgen niet lang de tijd, maar we kunnen snel typen en echt spannende dingen hebben we hier (nog) niet beleefd.

In Ushuaia hadden we al onze spullen goed gepoetst want dat moest voor Australie. Wat denk je, komen we bij de douane, hebben de mannen heel veel haast want we waren de laatste vlucht van die dag en het was een feestdag in Australie. Dus ze boden al onze gepoetste spullen geen blik waardig. Maar ja alles is wel even mooi schoon.

Sydney hebben we 1 dag bekeken en toen vonden we het toch wel weer tijd om de fiets te pakken. Eerst richting een touristische trekpleister in de Blue Mountains, The 3 sisters (voor de kaartmeekijkers, bij Katoomba). Het was inderdaad erg mooi. Daarna verder de Blue Mountains in, veel eucaliptus bossen, en heeeeel veel mooie vogels! Elke avond zitten we in ons vogelboekje een check te maken van de geziene vogels, vooral parkieten. Het warme weer valt tot nu toe heel erg mee of tegen, elke dag hebben we wel een bui, en ’s avonds is toch echt een trui nodig….  De mensen hier zijn blij met de regen, en willen ons al inhuren als regenmeenemers hahahaha. Verder is het ook vroeg donker, werd het in Zuid Amerika op een gegeven moment bijna niet meer donker, hier al om 8 uur, dat was de eerste dag even zoeken naar onze zaklampen. Ook hebben we heel veel wind, waarschijnlijk meegewaaid uit Patagonie. Maar deze is wel wat warmer. Eigenlijk is het gewoon heerlijk fietsweer. We fietsen bijna steeds rond de 1000 meter in de bergen.

Tot zover deze korte update, we gaan nu via de natuurparken richting Melbourne, dus of jullie veel van ons horen…

Hieronder weer een aantal foto’s.  Groeten Roel en Jolanda

Sydney Harbour

Blue Mountains

Tableland ten zuiden van Oberon

Papagaai

Nog meer papagaaien

Kangaroe op de camping

Advertenties

Ushuaia

•22 januari 2010 • Geef een reactie

We hebben ons einddoel in Zuid Amerika bereikt!

Maar dat ging natuurlijk niet zonder de nodige avonturen na ons laatste bericht. We gingen allereerst met de boot van Punta Arenas naar Povenir, Vuurland (Tierra del Fuego)! Wij zouden het liever stormland noemen, maarja. De eerste dag ging met wind schuin in de rug helemaal geweldig, tot de laatste 5 km, toen draaiden we naar het zuiden, en de windstorm kwam uit het zuiden. Dus deden we een uur over de laatste 5 km. Daar konden we bij een estancia (grote boerderij) in een oud huis onze tent opzetten. De volgende dag was de windstorm niet minder geworden en we besloten al snel de eerstkomende pick up aan te houden. Die kwam na 2 uur, waarin we 12 km verder waren gekomen. Echter de pickup zat al vol en er kon er maar 1 mee. Jolanda en haar fiets en de bagage van Roel werd in de wagen geladen. Roel zal met de volgende pickup meekomen (weer 2 uur en 16 km later). Ondertussen was Jolanda in Cameron gekomen, een uit de kluiten gewassen estancia, met school en een miniminimarkt en verder niets. Na een half uur ergens gezeten te hebben kwam er een mannetje naar Jolanda toe en ging haar naar een cafe brengen, althans dat dacht ze. Het was echter geen cafe het was een keet waar hij koffie (okee cafe en koffie lijken erg op elkaar) voor haar had en een warme kachel. Ook goed. Na 2 uur kwam Roel ook aanzetten en gingen we op zoek naar een slaapplek. Het koffiemannetje en collega´s liepen nog rond en zij hielpen ons aan een superkampeerplek tussen een oude stoomlocomotief, een oude kar en meer van die oude dingen, een openluchtmuseum zeg maar. De volgende dag gingen we richting het oosten en hadden we de wind weer meer in de rug. De omgeving was prachtig, niet een droge pampa die wij hadden verwacht maar veel groen, bos, heel veel schapen en guanaco´s. Toen we vlak bij de Argentijnse grens kwamen werd ons echter verteld dat we de grens niet overkonden, want we moesten een rivier oversteken (geen brug) en de rivier stond door de regen te hoog. Aangezien we 200 km zouden moeten omrijden, reden we toch richting de grens, eerst zien dan geloven. Daar werden we door de Chileense douane hartelijk ontvangen. Meteen reden ze met ons naar de rivier om de toestand te bekijken, hij was echt te hoog en stroomde flink. Echter ze hadden het idee dat het de volgende dag beter zou zijn. Dus wij tentje opgezet, kregen een douche aangeboden, brood, jam, gekookt water en wat al niet meer. Ondertussen hadden ze contact gezocht met de Argentijnse douane aan de andere kant van de rivier (de mannen hadden eindelijk iets te doen). Die hadden het idee om ons de volgende dag met paarden over de rivier te slepen als het nodig was…. en dat was nodig. De volgende dag was het voor beide douane kanten een mooi spektakel (er werd een mooie film van gemaakt). Eerst werden wij op een paard gehesen, en toen onze spullen en fietsen overgebracht. Geen mens kwam dus dagen die grens over, maar wij wel!  We konden die dag nog een stuk fietsen, de Argentijnse kant was weer echt droge pampa. Omdat het nog steeds flink stormde zochten we weer een onderkomen bij een estancia, dit keer konden we in een paardenstal onze tent opzetten (die lucht kregen we er vervolgens niet meer uit, tot we aan luchtverfrissers konden komen). De volgende dag was het nog maar een klein stukje tot Rio Grande, daar was de Atlantische Oceaan! Het kosten ons 3 dagen om in Ushuaia te komen, het zuiderlijkste punt. Dit werd met 2 andere fietsers gevierd met champagne, chips en wijn.

Ons eerste gedeelte van de reis zit er dus op. Zaterdag vliegen we naar Buenos Aires, daar blijven we 1 dag en dan vliegen we door naar Austalie. Daar zullen we eerst in ongeveer 3 weken van Sydney naar Melbourne fietsen, dan met de boot over naar Tasmanie, waar we 3 zullen weken zullen rondfietsen. Daarna fietsen we van Melbourne naar Adelaide (ruim 3 weken). We willen zoveel mogelijk door natuurparken gaan fietsen. Het volgende bericht zal dus uit een ander werelddeel komen, we zijn benieuwd wat ons daar te wachten zal staan!

groeten Roel en Jolanda

Het waait hard op Tierra del Fuego

Kamperen in het openluchtmuseum van Cámeron

De grens over te paard

Ook de fiets ging te paard

Een estancia op Tierra del Fuego

Kamperen bij de paardenboer

Ushuaia

Punta Arenas

•9 januari 2010 • Geef een reactie

Allereerst natuurlijk iedereen de beste wensen voor het nieuwe jaar! Beter
laat dan nooit.
Wij gingen oudjaarsavond uit eten en om half 11 stonden we buiten, zo van
en nu???? Want veel was er niet te beleven. Liepen we al snel een paar eerder
tegengekomen duitse fietsers tegen het lijf. Gezamenlijk gezocht naar een
gelegenheid die open was en dat vonden we, een leeg resto. We zaten er nog
maar net of het stroomde vol, er waren er meer die wat zochten. Om 12 uur
kregen we een soort van champagne die niet te drinken was, maar wel sfeerverhogend.
We gingen naar buiten om vuurwerk te kijken, maar dat was er niet, omdat
het er altijd waait en de huizen van hout zijn, dus te veel brandgevaar.
Voor het vuurwerkgevoel riepen we toch maar even een paar keer oooo.
De volgende dag sprongen we weer op de fiets. lekker windje mee in de rug
en na 100 km niets was daar een restaurant waar we onze tent beschut konden neerzetten. De volgende ochtend was de wind ietswat aangetrokken, maar nog steeds in de rug, tot de weg een bocht maakte en we zijwind kregen, wat inmiddels storm bleek te zijn (later hoorden we dat het windkracht 10 was die dag).
We werden door extra windstoten af en toe de hele weg over geslingerd. Het
enige wat we konden doen was de fietsen neerleggen en zelf in een greppel
duiken. Gelukkig kregen we snel een lift met een pick up naar het eerst volgende plaatsje, waar we een cafe indoken. En ja hoor, nog meer fietsers, maar die gingen de andere kant op, dus tegenstorm. Na een paar uur koffie gedronken en broodjes gegeten te hebben besloten we toch verder te fietsen,
want vanaf deze plaats kregen we weer rugwind. Wisten wij veel; de rugwind
was ook eng en we werden bekogeld met grind. Maar stukje bij beetje kwamen
we toch verder, je moet toch van die patagonische stormen genieten, één keer in je leven dan. Er was weer niets dus we moesten wel. Gelukkig kwamen we tegen het eind van de dag een tankstation tegen (soort dukes of hazards
tafreel) met een resto waarin het iets minder waaide. We vroegen of ze een
heel erg beschutte plek voor onze tent hadden, en we kregen zowaar een oude
stoffige en lekke maar o zo stormbestendige keet aangeboden, waarin we onze
tent konden opzetten. Wat dat aangaat zijn de mensen hier erg begaan met
fietsers! De volgende dag vroeg op om de wind voor te zijn, die dan vervolgens natuurlijk niet kwam. Al snel waren we in de plaats van bestemming, Punta Arenas, een echte stad. Hier zijn we nu een week. o.a. een excursie gedaan naar een pinguin eiland (160.000), erg leuk. En we zijn naar Fort Bulnes gefietst, om toch nog wat cultuur op te snuiven.
Morgen (zondag) gaan we met de boot de straat van Magallanes over (ja pak
ut aardrijkskunde boek er maar bij) om vandaar richting Ushuaia te fietsen
(10 dagen of zo).
Tot zo ver voor dit keer maar weer.

Groeten Jolanda en Roel

Uitzicht vanuit de haven van Puerto Natales

Kamperen in een keet

160.000 pinguins op Isla Magdalena

Pinguin in zijn hol

Moeder met jonkies

Terug naar zee

Fuerte Bulnes

Het zuidelijkste punt op het Zuid Amerikaanse continent

Puerto Natales

•30 december 2009 • Geef een reactie

Ola oliebollenbakkers!

Hopelijk heeft iedereen een goede kerst gehad en veel plezier van de sneeuw gehad! Iedereen zeker ook bedankt voor de geweldige mailtjes, we genieten daar enorm van!

Na ons laatste bericht hebben we de Perito Mereno bezocht, en geweldig grote gletsjer die nog steeds groeiende is. Daarna stopten we voor ruim een week eten in de tassen en vertrokken we naar Parque National Torres del Paine. Hiervoor moesten we eerst wel een stuk pampa overwinnen. Drie dagen tegen de storm in en over een slechte weg. De omgeving was droog en er was werkelijk helemaal niets. De wind werd al snel tegenstorm met rukwinden. Het viel niet mee om ´s avonds een geschikte plek te vinden voor de tent. Maar we hebben gemerkt dat die wel wat kan hebben. Na 3 dagen kwamen we in het NP en het was het gezwoeg over de pampa meer dan waard. De eerste camping stonden we alleen, dus prive douche en wc, en ´s morgens stonden de guanaco´s (soort lama) rond onze tent en hadden we prachtig uitzicht op de ´torres´.  We gingen verder het park in en maakten prachtige wandelingen o.a. naar mirador Torres, een stevige tocht omdat het hard stormde maar super. Het was dus weer meer dan geweldig, alleen wel erg koud als je niets deed. Maar ´s morgens de zon weer op het tentje, en een keer een vos erbij, dan krijg je het vanzelf weer warm. En we zijn inmiddels heel goed in kampvuurtje maken.

Door de kou besloten we toch maar eerder naar Puerto Natales te gaan, de bewoonde wereld dus. Hier blijven we tot in het nieuwe jaar in een hostel (lekker warm dus).

Wij willen iedereen een heel goed en gezond 2010 wensen. Wij hopen nog vele kilometers te maken en veel moois te zien. Inmiddels hebben we 4200 km erop zitten!

Perito Moreno 1

Perito Moreno 2

Overleven op de Pampa, Guanaco

Torres del Paine, uitzicht vanuit de tent

Mirador Torres

Lago Grey

El Calafate

•19 december 2009 • Geef een reactie

Vanaf ons laatste bericht begaven we ons op het laatste, voor auto’s doodlopende, stuk van de camino austral. Een mooi stuk maar wel zwaar, slechte weg, meer passen dan we hadden verwacht en niets tussen hier en daar. Dus eten mee voor 5 dagen (pasta, rijst, nootjes, rozijnen, aardappel puree, zuurkook, sausjes, blikgroente, en voor ’s morgens havermout met kleuterpap en melkpoeder en 25 platgeslagen ufobroodjes). Voor water hebben we een filter bij ons, hoewel het water hier zo van de gletjers komt. Onderweg hebben we tijdens een beklimming van heel dicht bij een condor gezien die vlak boven Jolanda ging vliegen maar gelukkig bedacht dat ze een te groot hapje was.Verder een huemul (soort hert), ook bijzonder. Kamperen deze dagen deden we op de mooiste plekjes langs de rivieren. Gelukkig hadden we supermooi weer. Op deze weg komen we tijdens de paar dagen slechts enkele auto’s tegen. Wat zijn we klein tussen al die bergen!

Deze weg loopt dus dood voor auto’s maar niet voor voetgangers en fietsers.
Wij kunnen met een boot over een meer (de boot gaat slechts 2x per week),
chileense grens over, waarna een pad volgt van 25 km ofzo, dat pad is enorm
slecht en op een gegeven moment alleen nog een paardenpad. Voor dit stuk
huren we dan ook een paard voor onze bagage. Zelf waren we daar erg blij mee, want zelfs zonder bagage is het geen pretje. bruggetjes over water zijn niet meer dan omgevallen boomstammen, het paardenpad is uitgesleten zodat je er net tussen past en soms niet etc. Aan het eind is de Argentijnse grens en moet je weer met een boot. Daarna is er nog een weg (slecht, stenen) van 40 km naar de bewoonde wereld. Al met al ben je dan wel een paar dagen onderweg.
Je schikt je rot als je opeens veel mensen ziet, maar er is wel weer lekker
taart, groente en fruit te koop.
Om bij te komen nemen we een lekker hotel met van die heerlijk frisse lakens. Vanuit hier maken we 2 wandelingen naar Cerro Fitz Roy en Cerro Torre, die laatste was jammergenoeg verstopt achter een grote wolk, de Fits Roy hebben we in alle pracht mogen bewonderen, wat een mooie berg is dat.

Daarna mogen we lekker over asfalt, storm in de rug over weer eens een andere omgeving, de pampa; droog en helemaal niets geen bomen, lage struikjes etc.
Een fietser die van de andere kant komt heeft het helemaal gehad want die
heeft storm tegen. Altijd even een praatje met andere fietsers en dan weer
verder, wij helemaal blij met de storm in onze rug (90 km in 3 uur). Maar
ja ons gelag wordt de volgende dag afgestraft, want de wind draait in de
nacht…. 30 km in 4 uur. Uiteindelijk komen we dan toch waar we willen wezen, in El Calafate. Maar we zien hier wel veel wild: Guanaco’s, struisvogels,
vos, wasbeer (dood op de weg), roofvogels, uilen, sprinkhanen, vliegen, muggen en wat al niet meer. In El Calafate zullen we de perito Moreno bezoeken, een geweldige gletjer.

De plannen voor komende tijd zullen zijn dat we weer ri. chili fietsen en
dan het Nationaal park Torres del Paine bezoeken en hier een week blijven.
We zullen dus eten voor 10 dagen moeten gaan meeslepen, dus met de kerst
zullen we aan de pasta met tomatensaus zitten. Wie weet vinden we nog een
stal…

Wij wensen iedereen hele fijne kerstdagen en een gezond 2010.

De weg na Cochrane

Canyon op weg naar Puerto Yunghay

Huemul

IJsberg in Lago o'Higgens

Transportpaarden op weg naar Argentinië

Fietspad?

Cerro Fitz Roy

Cerro Fitz Roy

Cochrane

•5 december 2009 • Geef een reactie
De dagen worden steeds langer, ofwel we komen steeds zuidelijker. Inmiddels zitten we dus in Cochrane en hebben weer tegenwind, sneeuw en nu ook 30+ graden gehad.
De eerste gletjser was wel een aparte: hangend boven een steile rotswand. Daar hebben we vlakbij gekampeerd en ´s avonds een lekker kampvuur gemaakt.
Vanaf Cohaique hadden we eerst storm mee, jammer genoeg moesten we op een gegeven moment rechtsaf en toen was het schuin hangen met de fiets. Het weer lijkt ons nu goed gezind, wel nog wat kou geleden maar veel zon en daarom mooie plaatjes.
De Cathedral Marmol is een serie marmeren rotsen die door het water zijn uitgesleten en allerlei pilaren hebben gevormd.
In de eerste weken hebben we nauwelijks andere fietsers gezien, vanaf vorige week is het haast in kolone rijden: 9 Fransen, 4 Duitsers, 2 Zwitsers, een Deen en een Belg is zo de oogst van een weekje Caretera Austral, wij zijn dus ´Los Holandeses´. De enige Nederlanders die we hebben gezien fietsen namelijk de andere kant op, die moeten het echt druk hebben met handen schudden van andere fietsers.

Avondzon

Ventisquero Colgante

Naar beneden

Cerro Castillo

Cathedral Marmol

Cathedral Marmol

Puerto Bertrand

Puyuhuapi, weer terug in Chili

•24 november 2009 • Geef een reactie
Vanaf Barriloche zijn we door NP los Aleceres zuidelijk gegaan. eerst was de weg goed, en toen kwamen de stenenstrooiers weer. Maar het was allemaal weer erg mooi en de weg was rustig. alleen af en toe een argentijns bieflapje op de weg. De route ging langs vele meren en natuurlijk de besneeuwde bergtoppen. Daarna gingen we langzaam dalen, en dat was goed te merken aan de temperatuur. We gingen de chileens grens over, maar niet zonder dat de argentijnse wind ons nog even dwars lag; het leek wel of we op een hometrainer zaten, je trapt je rot en je komt niets vooruit, dat is dus de patagonische wind, ook kennis gemaakt! Bij de grensovergang vroeg de ambt direct of we met de fiets waren hahahaha allen europeanen komen hier alleen maar op de fiets. Vervolgens hobbelde we lekker verder en kampeerde we resp. in de voortuin van mensen, aan een privestrand en op een boerderie, waar de koeien ’s morgens om de tent heen stonden te loeien. Inmiddels hobbelen we al 2 dagen op de Caretera Austral, de enige weg in het zuiden in chili die richting het zuiden gaat. soms is de weg niet meer als een pad, en soms denken ze de weg op te moeten knappen en dus flink met stenen te moeten bezaaien.Dit is ook de weg waar ongeveer alle fietsers die richting het zuiden gaan volgen, zagen we tot nu toe nog geen andere fietsers, vandaag zagen we er 10! Komende dagen hobbelen we lekker door, morgen gaan we wandelen om de eerste gletsjer te zien. We genieten nog steeds enorm, dus we gaan nog even door!
Bij de ‘ statistieken’  zie je de door ons gevolgde route, mocht je op een kaart meekijken.
groeten roel en jolanda
Samen

Dorst

Een lange weg

 

De supermarkt

 

Wild kamperen aan een prive strand